zaterdag 22 augustus 2015

Vogelvaria

In dit blog een aantal vogels die ik al een aantal maanden geleden heb gefotografeerd. Telkens waren er weer andere foto's of onderwerpen die voorrang kregen. Omdat ik de foto's wel de moeite waard vind om ze even te laten zien, nu dus weer eens een vogelblogje.

Boerenzwaluw

Boerenzwaluw

Boerenzwaluw

Boerenzwaluwen (Hirundo rustica) vind ik prachtige vogels, om werkelijk te zien hoe fraai gekleurd ze zijn, moet je een beetje geluk hebben dat het juiste licht er op valt. Het liefst moet je ze dan ook nog tedelijk dichtbij hebben. In dit geval klopte eigenlijk alles en had ik ook nog geluk dat het vogeltje wel even wilde blijven zitten. Ik ben blij met deze zwaluwfoto's, die volgens mij wel de mooiste zijn die ik tot nu toe heb gemaakt.

Gele kwikstaart

Gele kwikstaart

Gele kwikstaarten (Motacilla flava) zie ik ook graag, mooi zonnig kleurtje en ze zijn vaak ook heel actief en daarom leuk om ze te bekijken. Hoewel het ook met de gele kwikstaarten niet zo goed gaat zijn ze hier in mijn omgeving in Drenthe gelukkig op veel plaatsen wel te vinden, Vaak zitten ze op de grond tussen de vegetatie naar voedsel te zoeken, maar af en toe heb je ze even fijn vrij zitten op een paaltje of, zoals het vrouwtje hierboven, op een draadje.

Witte kwikstaart

Witte kwikstaart

Witte kwikstaart

Witte kwikstaarten (Moticilla alba) zijn ook de moeite waard om voor de lens te krijgen. Ze zijn niet uitbundig gekleurd, maar hetzijn charmante vogeltjes in hun zwart/wit/grijze verenpakje. Tegen elkaar zijn ze overigens niet altijd even charmant, de heren kunnen net als hun gele familiegenoten, heftige onderlinge strijd leveren om territoria en vrouwtjes. Het vogeltje op het paaltje was helemaal niet bezig met strijd, maar had de grootste moeite om op het dunne draadje het evenwicht te bewaren, de lange staart was een zeer bruikbaar hulpmiddel daarbij.

Witte kwikstaart

Witte kwikstaart

Gelukkig voor de witte kwikstaart zit het prikkeldraad altijd aan paaltjes vast. Die paaltjes zitten natuurlijk veel comfortabeler, dat ontdekte ook deze kwikstaart. Vanaf deze stabiele uitkijkpost was een voor het vogeltje een stuk makkelijker om te speuren naar lekkere hapjes.

Wilde eend vrouwtje

Wilde eend mannetje

Tot besluit echtpaar wilde eend (Anas platyrhynchos) een vogelsoort waar vaak niet al te veel aandacht aan wordt besteed omdat het zo'n algemeen voorkomende soort is.
Als zich echter de kans voordoet om er aardige opnamen van te maken dan doe ik dat graag en kun je meteen goed bekijken hoe mooi die wilde eenden zijn en niet alleen het mannetje, maar ook het vrouwtje heeft een prachtig verenkleed.



zondag 16 augustus 2015

Slakken als fotomodel

Slakken zijn niet bepaald de meest favoriete dieren van veel mensen. Vaak worden ze beschouwd als schadelijk of hinderlijk omdat ze groenten of planten opeten. Mensen vinden de wat slijmerige dieren vaak ook vies. Toch zijn het prachtige diertjes als je ze goed bekijkt en heel geschikt als fotomodel bij macrofotografie.
Het leuke is dat er altijd wel slakken te vinden zijn en als je een eigen tuin hebt hoef je er niet eens voor op stap.



Rustig in de eigen tuin fotograferen heeft het voordeel dat je alles wat je nodig hebt, onder handbereik hebt en niet bang hoeft te zijn dat je iets vergeten bent mee te nemen.  Daarnaast kun je ongestoord je gang gaan zonder telkens uit te hoeven leggen waarom je plat op de grond ligt.
Het is altijd even weer zoeken wat mooie plaatjes kunnen worden gemaakt. Bovenstaande foto's kun je registratieplaatjes noemen. Op de tweede foto ontdekte ik dat ik heel mooie bokehbubbles kon creëren in de achtergrond en ik besloot om daar nog eens even wat meer mee te experimenteren.



Ik vond een ander slakje dat mooi op een uitgebloeide paardenbloem zat. Op dat plekje waren echt prachtige bokehbubbles tevoorschijn te halen. De bubbles worden veroorzaakt door het tegenlicht dat door het gebladerte scheen. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar ik vind het toch wel iets toevoegen aan deze foto's en vind ze een stuk aantrekkelijker dan de foto's er boven.




Slakken gaan er niet op een holletje vandoor en zijn daarom makkelijke onderwerpen om te gebruiken bij macrofotografie. Ik besloot om nog wat verder te experimenteren met een heel klein slakje dat ik al in de tuin had gezien. De bedoeling was om er weer heel andere foto's van te maken. Het kleine slakje zat op een pluizenbol van de paardenbloem en het tere van het slakje en de pluizen vroeg mijns inziens ook om tere kleuren en een zachte achtergrond.




Als je goed kijkt naar zo'n slakje dan is het uitermate boeiend om te zien hoe zo'n diertje zich voortbeweegt. Buitengewoon weloverwogen gaat zo'n beestje te werk, voorzichtig aftastend wat er zich allemaal in zijn omgeving bevind. Alleen het kijken naar zo'n beestje vind ik fascinerend en leuk om te proberen wat van die actie van het slakje vast te leggen.
Je moet ook een beetje inschatten wat zo'n diertje gaat doen, want je kunt de bewegingen natuurlijk niet regisseren en je moet het doen met wat het beestje voor actie in petto heeft.
Ik heb me prima met de slakjes vermaakt en ben best content met deze reeks en uiteraard heb ik de fotomodelletjes na afloop vriendelijk bedankt voor de medewerking aan deze fotosessie.

zondag 9 augustus 2015

Heideblauwtjes - kleine schoonheden

Als de heideblauwtjes (Plebeius argus) weer rondfladderen moet ik daar altijd even naar toe. Meestal ga ik dan naar het Dwingelderveld, waar ze in de vliegtijd in flinke aantallen rondvliegen.
Heel klein zijn ze en als ze stilletjes tussen de vegetatie op de heidevelden zitten, zie je je soms bijna niet zitten.

mannetje heideblauwtje, let op de brede zwarte vleugelband wat hem onderscheid van o.a.het icarusblauwtje

mannetje heideblauwtje

vrouwtje heideblauwtje heeft goede camouflagekleur

vrouwtje heideblauwtje heeft geen blauwe bestuiving op de bovenvleugels

Het is de moeite waard om te speuren naar die kleine vlindertjes uit de familie van de blauwtjes. Ze zijn met hun 20-23mm een stuk kleiner dan de meer algemeen voorkomende icarusblauwtjes (Polyommatus icarus) die 25-30mm groot zijn. Als je naar de heideblauwtjes zoekt zijn het meestal de mannetjes die het eerst hun aanwezigheid verraden met hun prachtige hemelsblauwe bovenvleugels. De vrouwtjes hebben donkerbruine bovenvleugels met (meestal) oranje vlekjes langs de randen, door die bruine kleur zijn de vrouwtjes enorm gecamoufleerd en kun je ze soms bijna niet weervinden als je even ergens anders naar hebt gekeken.





Uiteraard heb ik weer flink geëxperimenteerd om te proberen extra mooi plaatjes te maken. Bijvoorbeeld door het vlindertje wat meer ruimte te geven en zo te benadrukken hoe klein die diertje zijn. Best lastig trouwens om tussen de heidepollen dan ook nog een beetje een fraaie achterrond te creëren.




Wil je de lucht als achtergrond, dan moet je zelf heel diep buigen, of het uitklapbare schermpje van je camera gebruiken met liveview. Met de lucht als achtergrond krijg je een veel koelere sfeer. Je kunt natuurlijk ook kiezen voor een achtergrond met zowel lucht als groen en dan is het weer kiezen in welke verhouding je dat doet, meer lucht, of juist meer groen. Ik weet zelf eigenlijk niet welke van de bovenstaande foto's nu echt mijn voorkeur heeft.





Tot besluit nog een paar opnamen van wat dichterbij, waarbij je prachtig de mooie details van het heideblauwtje kunt bewonderen. Heerlijk was ook het fijne avondzonnetje dat het vlindertje hier in mooi zacht licht zette.
Ik heb me enige uurtjes prima vermaakt met deze leuke kleine vlindertjes en nu kan iedereen meegenieten van deze blog en wellicht zelf ook nog even op zoek naar de heideblauwtjes.


zaterdag 1 augustus 2015

Zonnedauw, vleesetend plantje

Er komen in ons land enkele soorten zonnedauw voor, vleesetende plantjes, die allemaal op de rode lijst van beschermde planten staan. Kleine zonnedauw (Drosera intermedia) en ronde zonnedauw (Dresera rotundifolia) komen vrij algemeen voor en dan is er nog het zeer zeldzame lange zonnedauw (Dresera angkica) dat zeer zeldzaam is. Voor zover ik dat goed heb kunnen beoordelen behoren de plantjes in deze blog allemaal tot de kleine zonnedauw.




Het blijft fascinerend te weten dat we plantjes hebben in Nederland die leven van diertjes. De manier waarop de plantjes aan hun voeding komen is heel vernuftig. De plantjes hebben blaadjes met kleine uitsteeksels waaraan kleverige druppeltjes hangen. Argeloze insecten die landen op de blaadjes, wellicht aangetrokken door de verleidelijk glinsterende druppeltjes, zijn reddeloos verloren als ze in de de kleverige druppeltjes terecht komen. Het plantje krult zijn blad om het slachtoffer heen en geeft verteringsstoffen af waarna de plant vervolgens de opgeloste voedingsstoffen van het insect weer opneemt.




De kleine zonnedauw is echt klein en je moet derhalve een flinke buiging maken, wil je het goed kunnen bekijken. Beter nog is om er vervolgens je macrolens op te richten en zo de mooie details van het plantje zichtbaar te maken. Vaak is de roodgekleurde zonnedauw in gezelschap met het heldergroen van moeraswolfsklauw (Lycopodiella inundata) dat in Drenthe net als het kleine zonnedauw vrij algemeen voorkomt.




Hoewel het kleine zonnedauw dus een dodelijk gevaar is voor insecten, kan het er ook nog eens extra verleidelijk uitzien als het getooid is met buitengewoon lieflijke kleine witte bloemetjes. Die bloemetjes maken de aantrekkingskracht voor insecten natuurlijk nog groter. De zonnedauw geniet zo dubbel van de aanwezigheid van insecten, zowel voor de bestuiving als voor het voedsel.




Fotografisch gezien vind ik het een zeer aantrekkelijk, maar zeker ook uitdagend plantje om te fotograferen. De kleur, de vorm en de glinsterende druppeltjes vragen er gewoon om dat je het fotografeert. Zoals gezegd ook een uitdaging, het is heel klein en vaak is het lastig om uit de wirwar van kleine blaadjes en uitsteeksels met druppeltjes een mooie rustige compositie te halen. Als het echter lukt zijn er prachtige plaatjes te maken en dus ben ik er de afgelopen tijd regelmatig even weer mee bezig geweest. Veel opnamen zijn in de prullenbak verdwenen, maar af en toe was ik best blij met het resultaat.





Het is zo leuk om steeds maar weer bezig te zijn met die kleine bijzondere plantjes, soms wil het helemaal niet en opeens krijg ik dan iets in beeld waar ik al die tijd naar zoek. Volgens mij is zonnedauw ook een van die dingen waar ik nooit op uitgekeken raak, Het is ook een geweldig oefenonderwerp om je kennis en kunde van de macrofotografie mee te vergroten.
De laatste foto is van de moeraswolfsklauw, bijna een abstracte foto, ik vond het zelf boeiend vanwege de lichtval en de mooie druppeltjes.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...