zaterdag 1 augustus 2015

Zonnedauw, vleesetend plantje

Er komen in ons land enkele soorten zonnedauw voor, vleesetende plantjes, die allemaal op de rode lijst van beschermde planten staan. Kleine zonnedauw (Drosera intermedia) en ronde zonnedauw (Dresera rotundifolia) komen vrij algemeen voor en dan is er nog het zeer zeldzame lange zonnedauw (Dresera angkica) dat zeer zeldzaam is. Voor zover ik dat goed heb kunnen beoordelen behoren de plantjes in deze blog allemaal tot de kleine zonnedauw.




Het blijft fascinerend te weten dat we plantjes hebben in Nederland die leven van diertjes. De manier waarop de plantjes aan hun voeding komen is heel vernuftig. De plantjes hebben blaadjes met kleine uitsteeksels waaraan kleverige druppeltjes hangen. Argeloze insecten die landen op de blaadjes, wellicht aangetrokken door de verleidelijk glinsterende druppeltjes, zijn reddeloos verloren als ze in de de kleverige druppeltjes terecht komen. Het plantje krult zijn blad om het slachtoffer heen en geeft verteringsstoffen af waarna de plant vervolgens de opgeloste voedingsstoffen van het insect weer opneemt.




De kleine zonnedauw is echt klein en je moet derhalve een flinke buiging maken, wil je het goed kunnen bekijken. Beter nog is om er vervolgens je macrolens op te richten en zo de mooie details van het plantje zichtbaar te maken. Vaak is de roodgekleurde zonnedauw in gezelschap met het heldergroen van moeraswolfsklauw (Lycopodiella inundata) dat in Drenthe net als het kleine zonnedauw vrij algemeen voorkomt.




Hoewel het kleine zonnedauw dus een dodelijk gevaar is voor insecten, kan het er ook nog eens extra verleidelijk uitzien als het getooid is met buitengewoon lieflijke kleine witte bloemetjes. Die bloemetjes maken de aantrekkingskracht voor insecten natuurlijk nog groter. De zonnedauw geniet zo dubbel van de aanwezigheid van insecten, zowel voor de bestuiving als voor het voedsel.




Fotografisch gezien vind ik het een zeer aantrekkelijk, maar zeker ook uitdagend plantje om te fotograferen. De kleur, de vorm en de glinsterende druppeltjes vragen er gewoon om dat je het fotografeert. Zoals gezegd ook een uitdaging, het is heel klein en vaak is het lastig om uit de wirwar van kleine blaadjes en uitsteeksels met druppeltjes een mooie rustige compositie te halen. Als het echter lukt zijn er prachtige plaatjes te maken en dus ben ik er de afgelopen tijd regelmatig even weer mee bezig geweest. Veel opnamen zijn in de prullenbak verdwenen, maar af en toe was ik best blij met het resultaat.





Het is zo leuk om steeds maar weer bezig te zijn met die kleine bijzondere plantjes, soms wil het helemaal niet en opeens krijg ik dan iets in beeld waar ik al die tijd naar zoek. Volgens mij is zonnedauw ook een van die dingen waar ik nooit op uitgekeken raak, Het is ook een geweldig oefenonderwerp om je kennis en kunde van de macrofotografie mee te vergroten.
De laatste foto is van de moeraswolfsklauw, bijna een abstracte foto, ik vond het zelf boeiend vanwege de lichtval en de mooie druppeltjes.

zaterdag 25 juli 2015

Op zoek naar weidebeekjuffers en oog in oog met een jonge buizerd

Nadat de jonge torenvalken waren uitgevlogen was het tijd om eens weer op zoek te gaan naar andere mooie zaken in de natuur. Op 26 juni besloot ik eens te kijken hoe het met de weidebeekjuffers (Calopteryx splendens) was. Deze prachtig gekleurde en sierlijke libellensoort hoop ik ieder jaar even te bewonderen. Het is al prachtig om de fraaie blauwe mannetjes laag over het water te zien dwarrelen als vlinders. Maar natuurlijk hoop ik dan ook wat leuke foto's te kunnen maken van deze schitterende juffertjes.





Ik liep nog maar even langs het water te struinen en te speuren, toen ik al geluk had en de eerste weidebeekjuffermannetjes zag rondvliegen. Vervolgens is het dan een kwestie van goed in de gaten houden waar ze gaan zitten. Met wat geluk is dat een plekje waar je zelf goed bij kunt komen en is het daarnaast nog even afwachten of ze ook bereid zijn om even voor je te poseren. Die medewerking werd in eerste instantie absoluut niet gegeven en er was dan ook enig geduld nodig voor het lukte, maar de beloning was er met mannetjes die ook nog wel even fraai hun prachtige vleugels wilden showen.



Terwijl ik zo aan het zoeken was naar weidebeekjuffers zag ik ook vele groot dikkopjes (Ochlodes faunus), kleine leuke vlindertjes die ik ook best de moeite waard vond om even te fotograferen. Twee zaten er mooi synchroon op een blad, ik zou het zelf niet mooier hebben kunnen bedenken.
Ook zaten er diverse vlinders op de vele distels die er bloeiden, je kunt zo ook goed zien hoe klein de dikkopjes zijn.





Mijn belangrijkste doel waren de weidebeekjuffers en dus wilde ik daar weer verder naar op zoek toen ik opeens vanuit een ooghoek iets zag komen aanhobbelen aan de overzijde van het stroompje. Door de afstand en het hoge gras zag ik in eerste instantie niet wat het was, maar toen het dier dichterbij kwam zag ik tot mijn verbazing dat het een jonge buizerd was. Vermoedelijk had hij net als de jonge torenvalken nog maar net het nest verlaten en was hij nog niet helemaal zelfstandig. Ik hoorde in de omgeving ook wel buizerds naar elkaar roepen en ook deze buizerd liet op een gegeven moment wel even van zich horen. Een kwartier heb ik van zijn aanwezigheid genoten totdat hij tussen de brandnetels verdween.




Hierna toch echt op zoek gegaan naar vrouwtjes van de weidebeekjuffer, die blauw van kleur zijn, maar meer goudachtig, tot groen van kleur en hoewel minder opvallend toch ook heel fraai.
De vrouwtjes zitten vaak wat meer verstopt en hoeven geen indringers weg te jagen en zijn daarom vaak wat lastiger te vinden. Het is niet zo gek trouwens dat de vrouwtjes zich wat proberen te verstoppen, ieder juffermannetje dat vol zit met hormonen is op zoek naar vrouwtjes om mee te paren. Ook een mannetje azuurwaterjuffer (Coenagrion puella) deed toenaderingspogingen maar het vrouwtje weidebeekjuffer liet merken geen enkele interesse te hebben in die vreemdeling.



Als je zo langs het water loopt te struinen valt er van alles te ontdekken. Zo waren er ook vele vrouwtjes wolfspin te vinden die een cocon met eitjes met zich meedroegen. Zodra de jonge spinnetjes uit de eitjes komen bijt het vrouwtje de cocon open en klimmen de jonge spinnetjes bij hun moeder op de rug, waar ze nog een aantal dagen mee mogen liften met het vrouwtje. Ik heb dat ook al eens laten zien in deze blog samen met nog wat meer informatie, zorgzame spinnetjes zijn die wolfspinnen.





Tot besluit nog een paar foto's van de weidebeekjuffermannetjes, uiteindelijk was dat mijn doel, alhoewel er dus ook heel leuke andere ontmoetingen waren met de jonge buizerd als grote verrassing.
Maar met mijn weidebeekjuffers ben ik ook wel weer blij, ik vind het zulke sierlijke beestjes, wellicht door de chique donkerblauwe metallic kleur en zeker ook door de mooie houdingen die ze kunnen aannemen. Ik had graag nog wat meer willen experimenteren met het licht, maar de plaats waar ze zaten liet dat helaas niet toe, dus dat plaats ik dan maar weer op mijn wensenlijstje.




zondag 19 juli 2015

De jonge Torenvalken zijn klaar om uit te vliegen

In de vorige blog heb ik de jonge torenvalken laten zien toen ze ruim twee weken waren en hoe enorm ze gegroeid waren toen ik er een week later weer kwam.
Nog een week later, op 21 juni, ben ik er voor het laatst geweest, de jonge torenvalken waren toen ruim vier weken oud en het was duidelijk dat ze op uitvliegen stonden. Er stonden echter geen vier maar slechts drie torenvalkjes op de rand van de nestkast...

Geen vier maar nog slechts drie torenvalkjes in de nestkast


Deze jonge dame had vroegtijdig de nestkast verlaten

Dit is vermoedelijk dezelfde jonge torenvalk, boven in een boom

Twee dagen eerder kreeg ik een mailtje dat er al een van de vier torenvalken uit de nestkast was gevallen of gevlogen. Dat was ongetwijfeld nog niet helemaal de bedoeling, maar het ondernemende diertje was vermoedelijk het evenwicht kwijtgeraakt door een onhandige vliegoefening . Het lukte de eigenaren niet om het diertje terug te plaatsen, maar toen ik er een paar dagen later was meende ik het in een van de bomen te zien zitten en werd hij wel door de ouders gevoerd.



Volop ruimte dus in de nestkast voor de drie overgebleven torenvalkje, een keer zoveel plek als de zes torenvalkjes die vorig jaar de nestkast moesten delen, zie deze blog. Als ik die beestjes daar zie zitten vraag ik me af wat er door die koppies gaat. Op de een of andere manier weten ze dat het tijd is om de kast te verlaten, wellicht denken ze daar over na. Ook worden er veel vliegoefeningen gedaan.



Uiteraard werd er ook nog wel gegeten, maar er werden aanzienlijk minder muizen aangevoerd dan de weken er voor. In de eerste weken verbruikt een jonge vogel natuurlijk ook de meeste energie om te kunnen groeien en het mooie verenpak vergt ook heel veel voedingsstoffen. Daarnaast was deze laatste dag ook erg regenachtig wat het natuurlijk voor de ouders lastiger maakte om een muis te verschalken. Je ziet trouwens mooi de gedragsverandering als de torenvalken zo groot zijn, ze gedragen zich dan echt als roofvogels en het schattige is er dan wel af.




Heel veel tijd werd er doorgebracht met het poetsen en verzorgen van de spiksplinternieuwe verenpakjes. De torenvalkjes bezaten inmiddels een volledig verenkleed, maar er zaten ook overal nog donsveertjes die zorgvuldig werden verwijderd. Grappig om te zien dat ze elkaar soms ook helpen om donsjes weg te halen. Er wordt in zo'n nestkast toch best heel saamhorig met elkaar omgegaan, ik heb eigenlijk nooit gezien dat ze gedoe hadden samen. Het zou natuurlijk ook niet handig zijn om ruzie te maken, want ze kunnen elkaar natuurlijk niet ontlopen in zo'n kleine ruimte.







Ik heb nog even gehoopt om er getuige van te zijn dat de overgebleven torenvalken ook de nestkast zouden verlaten. Soms stonden ze zo te "vleugelklapperen" op de rand van de kast, dat ik dacht dat het ging gebeuren, maar steeds werden de vliegoefeningen weer afgebroken. Vervolgens gingen ze dan weer dicht bij elkaar zitten en keken naar de grote omgeving waar ze binnenkort deel van uit gingen maken. 





Wellicht speelde ook het weer mee, dat er geaarzeld werd om het luchtruim te kiezen. Af en toe kwam de regen met bakken uit de hemel en dat zijn natuurlijk geen omstandigheden waarbij je lekker naar buiten wilt gaan. Ik was zelf ook blij om in mijn tentje te kunnen zitten en de beelden met veel regen zijn toch ook wel bijzonder om te zien, een mooie kans om die te kunnen maken. Net als vorig jaar dus geen uitvliegen gezien, maar ik kreeg bericht dat ze een dag later wel uitgevlogen zijn. Al met al heb ik me weer wekenlang zeer vermaakt met dit gezinnetje torenvalk dat nu in twee jaar dus al 10 jongen heeft grootgebracht, een enorme prestatie!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...