zaterdag 28 maart 2015

De heikikkers kleuren weer blauw

Een bijzonder fenomeen is het, de heikikkermannetjes die blauw kleuren in de paartijd. Ze hebben die kleur maar een aantal dagen dus je moet goed in de gaten houden wanneer het zover is.
Ook dit jaar heb ik weer kunnen genieten van de kleine blauwe kikkertjes en me tevens weer verbaasd over de enorme hoeveelheden kikkerdril die er dan geproduceerd worden.

Heikikkers zien je al van verre en duiken dan snel onderwater

Na geduldig wachten komen ze weer tevoorschijn

grote klompen kikkerdril

Heikikkers (Rana arvalis) zien en fotograferen doe je niet zomaar eventjes, ze zijn klein en vooral ook heel schuw. Op 18 maart had ik maar beperkt tijd maar kon ik in ieder geval wel een paar opnamen maken en ik wist bij welk ven ik moest zijn. Dus eigenlijk even een verkenning en inschatten hoe en waar ik zou moeten gaan zitten om wellicht nog wat mooiere foto's te maken. Er waren ook al klompen kikkerdril te zien, dus duidelijk dat de heikikkers flink actief waren.



In het weekeinde leek het weer niet echt geschikt voor heikikkers maar toen zondag 22 maart het zonnetje er flink bij kwam besloot ik toch nog een keer heen te gaan. Ik was niet de enige die het gebied bezocht, veel wandelaars en mensen met honden hadden hetzelfde plan. Kinderen en honden plonsden even fijn langs de waterkant en weg waren alle kikkers...
Na heel lang wachten verscheen er even weer een kikkertje boven water. Ik vind fotograferen van water wel een extra uitdaging, het maakt veel verschil onder welke hoek je dan fotografeert en door het zonlicht is er natuurlijk ook veel schittering. Hierboven twee keer hetzelfde kikkertje maar met een verschillend standpunt genomen.



Ik had een fotografieplekje bij een wandelpad en dat was echt geen succes want zodra er mensen langskwamen doken de kikkers weer onder water. Dan was het weer wachten tot ze tevoorschijn kwamen, maar dan waren er ook al weer nieuwe wandelaars, met of zonder hond. Ik richtte me maar even op de kikkerdril dat nu in enorme hoeveelheden in het water lag, het doet me aan vroeger denken toen we wel kikkerdril in een grote teil lieten uitkomen en later brachten we de kikkervisjes dan weer in weckflessen naar de sloten, pure natuurbeleving, als kind beleefd en een blijvende goede natuurherinnering.



Omdat de fotografieplek niet rustig genoeg was besloot ik te kijken of ik een plekje kon vinden waar het rustiger was en dat vond ik achter een klein heuveltje. Hier was ik voor wandelaars zo goed als uit zicht en kon ik rustig fotograferen. Er was een kikkertje dat zich niet heel veel van mijn aanwezigheid aantrok en een mooi fotomodelletje was. Prachtige grote ogen hebben de kikkers en eigenlijk geen wonder dat ze daarmee iedere beweging waarnemen. Als je zelf goed kijkt zie je dat het ven mooi weerspiegelt in het oog en er is natuurlijk een mooie weerspiegeling in het water van de kikker zelf.



Nu ik zo'n fijn stil plekje en een meewerkend kikkertje had gevonden kreeg ik de gelegenheid om ook wat meer te experimenteren met de belichting. Het licht weerkaatste in het oog van de kikker en ik heb geprobeerd om dat oog bij de tweede foto extra uit te lichten door de omgeving donkerder te maken. Zelf vind ik die tweede versie interessanter qua belichting en het had nog wel wat meer contrast kunnen hebben, dat moet volgend jaar dan maar.




Tot besluit nog foto's van  een ander heikikkertje, ik vind ze zelf heel mooi van kleur en ook het kenmerkende blauw komt hier goed uit en contrasteert mooi met de groene grassprieten en het roodbruine blaadje. En zo heb ik weer getuige kunnen zijn van een bijzonder natuurgebeuren dat ieder jaar opnieuw boeit en waar ik opnieuw van heb genoten, trouwens niet alleen van het zien, maar ook het geluid van heidekikkermannetjes is heel bijzonder, moeilijk te omschrijven, maar mooi te horen op dit you tube filmpje.





zaterdag 21 maart 2015

Krokussen voor de lens

Nog meer dan sneeuwklokjes zijn krokussen voor mij de echte lentebodes. Het zijn vrolijk gekleurde verkondigers van het voorjaar. Ik heb mijn tuin er vol mee staan en geniet ervan als de eerste krokussen hun gele, witte of lila bloemetjes weer boven de grond steken.



Uiteraard heb ik net als bij de sneeuwklokjes ook geprobeerd om mooie opnamen te maken van de krokussen. Ik vind krokussen fotograferen best een uitdaging, je hebt zonneschijn nodig als je ze open wilt zien en door de structuur van de blaadjes gaat het dan vaak erg glimmen en ligt overbelichting op de loer. Maar dicht en met de ochtend dauw er nog op zijn krokussen natuurlijk ook zeer de moeite waard.



Krokussen behoren tot de bloemen die vroeg in het voorjaar bloeien en als de zon er lekker bij komt worden de hommels en de bijen naar het stuifmeel gelokt. Dat geeft ook echt zo'n lentegevoel als je die beestjes weer hoort en ziet en natuurlijk moet dat dan ook even op de foto.



Net als bij de sneeuwklokjes heb ik ook geprobeerd om wat meer te spelen met de scherpte, dat is toch wel een van de leuke kanten van macrofotografie dat je zo enorm kunt variëren en zo heel verschillende sferen kunt creëren.





Ik vertelde bij het blog van de sneeuwklokjes al dat ik ineens een open gewaaide blauwe schuurdeur in beeld kreeg. De blauwe achtergrond bij bovenstaande foto's is ook van de schuurdeur, ik vind het zelf mooi kleuren bij de lila krokussen. Verder heb ik hier gekozen voor een zo weinig mogelijke scherpte en geprobeerd de kleuren zacht te houden.




En nog wat probeersels met tegenlicht, weer weinig scherpte en zachte kleuren. Bij de bovenste foto vond ik de onverwacht in beeld vliegende bij wel een aardige toevoeging, een beetje een sprookjesachtig tafereel lijkt het wel. Het mag duidelijk zijn dat ik me weer prima vermaakt heb met mijn macrolens en er zal nog wel menig macroblogje komen de komende tijd.



zaterdag 14 maart 2015

Sneeuwklokjes voor de lens

Met het aanbreken van de lente verschijnen ieder jaar ook weer de lentebloeiers. Hoewel de eerste sneeuwklokjes soms al eerder bloeien is het hoogtepunt van hun bloei toch in maart.
Ieder jaar verheug ik me er op om er mijn camera weer op te kunnen richten en ook nu heb ik me weer prima vermaakt met de sneeuwklokjes.



De uitdaging is natuurlijk om weer net wat andere opnamen te maken dan de vorige jaren. In eerste instantie viel het me niet mee om het echt anders te doen. Het bleef bij een foto met een kleurrijke achtergrond en sneeuwklokjes in de herhaling. Maar goed je moet ergens beginnen en toch leuk om zo wat te experimenten en het wit bijvoorbeeld mooi te uit te lichten.



Ik wilde graag wat zachtere foto's en dus weer verder proberen en zoeken naar andere mogelijkheden.
Het leverde in ieder geval foto's op die qua sfeer toch weer heel anders waren dan de eerste twee. Ik was er redelijk tevreden mee, maar er moest toch nog meer te doen zijn met de sneeuwklokjes.



Ik heb sneeuwklokjes in mijn eigen tuin en het voordeel is dat je daar dan zo even weer aan de slag kan en niet eerst hoeft te reizen dus nog maar eens weer plat voor de sneeuwklokjes. Ik ontdekte een sneeuwklokje dat parmantig tussen de kleurrijke krokussen stond. De krokussen zorgen, vind ik, voor een mooie entourage waar het witte sneeuwklokje goed tegen afsteekt.



Maar ja hoe laat je het sneeuwklokje dan het mooist uitkomen, eerlijk gezegd weet ik het niet helemaal. Diverse posities, standpunten en dergelijke maar eens uitproberen. Ik vind het heel leuk om zo allerlei foto's te maken, maar lastig om te bepalen wat nu het mooist is.



Op een gegeven moment waait de schuurdeur open en zorgt voor een helder blauwe achtergrond. Een beetje heel knal misschien, maar ik vind het toch ook wel verrassend. Zo kunnen dus ook situaties onverwacht ontstaan en wellicht dat ik de deur later nog wel eens met opzet zal inzetten bij andere fotosessies.





Tot besluit nog een paar foto's met veel zachtere tinten waar ik zelf toch ook best content mee ben. Alles bij elkaar heb ik me prima vermaakt met de sneeuwklokjes en ben benieuwd welke foto's het meest in de smaak zullen vallen.

zaterdag 7 maart 2015

Toch nog een keer pestvogels...

Er waren deze winter op diverse plaatsen weer groepjes pestvogels (Bombycilla garrulus) bewonderen. Er zijn inmiddels al heel wat mooie pestvogelblogjes voorbij gekomen en eigenlijk was ik van plan mijn serie maar niet meer te tonen. Maar zo heel vaak krijg je nu ook weer niet de kans om pestvogelfoto's te maken dus ik heb besloten toch een blogje te maken.





In Drenthe was een groepje pestvogels neergestreken in Bovensmilde en aangezien ik daar niet zo ver vandaan woon besloot ik 19 februari ook maar even een kijkje bij deze mooie schaarse wintergasten te nemen.
Op zoek gaan naar vogels die je niet overal algemeen aantreft betekent onherroepelijk dat je niet alleen naar de vogels staat te kijken. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen, liefst ga ik wat mijn eigen gang maar nu stonden we dan toch met een aantal mensen op een rijtje bij de vogels en ja als je wat wilt moet je soms wat water bij de wijn doen. Ik had geluk dat de vogels er zaten toen ik aankwam en later kwam ik er achter dat ik daarmee toch best geluk had gehad.





De pestvogels hadden hun vaste uitkijkboom en van daaruit vlogen ze naar de diverse bessenstruiken.
Ze hadden het onder andere voorzien op de bessen van de Gelderse roos die bij mensen in de tuin stond, maar gelukkig wel aan de rand zodat er wel foto's gemaakt konden worden. De vogels schenen al drie weken te smikkelen van die rode besjes en dat was helaas ook wel te zien want er waren amper meer mooie rode trosjes te zien maar wel veel afgekloven restjes. Maar goed niet getreurd, je moet het doen met hoe het is en het was desalniettemin toch genieten om deze vogels weer te zien. In 2013 had ik ze voor het eerst gezien in Assen op een gruwelijk koude winterdag en grappig genoeg waren er mensen die daar toen ook geweest waren en zich ook nog heel goed konden herinneren hoe verdraaid koud het toen was. Zie voor de blog van 2013 deze link. Nu was het gelukkig een stuk minder fris en was er een vriendelijk winterzonnetje, dat scheelt ook heel wat voor het koukleumen.



We hadden er zo een half uurtje gestaan te kijken en te fotograferen toen een torenvalk een einde maakte aan het feestje. In paniek gingen de pestvogels er vandoor en toen we een poosje later ook nog een sperwer zagen rondvliegen was de hoop op een spoedige terugkeer eigenlijk al rap verdwenen. Nog wel een paar uurtjes gewacht maar helaas waren de pestvogels in geen velden of wegen meer te bekennen.




Toen ik zag dat de pestvogels een paar dagen later nog steeds werden gemeld, besloot ik nogmaals te gaan want ja wie weet had ik de kans om nog wat meer foto's te maken en wellicht ook nog mooier.
Op het moment dat ik er aankwam was er geen vogel te bekennen en ik hoorde dat ze wel geweest waren maar dat men al twee uur wachtte op hun terugkomst. Ik besloot om mijn spulletjes toch ook maar te installeren en ik had het amper gedaan toen de pestvogels zich meldden. Eerst weer boven in hun favoriete boompje maar erg verstopt tussen de takken en vervolgens doken ze op de ligusterstruikjes. Lastig om daar mooie opnamen van te maken want ze kropen nogal eens diep in de struiken omdat daar nog besjes zaten. Nog wel een paar leuke opnamen kunnen maken zoals de klassieke met besje in de snavel en een wat creatievere met een jogger op de achtergrond die een mooie gekleurde vlek vormde achter de vogel. Deze keer was de voorstelling helemaal kort, na vijf minuten gingen ze er met hun mooie rinkelende belletjesgeluid vandoor om zich daarna niet weer te laten zien. Maar ik heb ze weer gezien en ik moet zeggen dat ik er van genoten heb deze vogels weer te kunnen bekijken en te horen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...