Open dag Brummeltuun

Op 25 mei is weer de jaarlijkse open dag van de Brummeltuun, een prachtige landelijk gelegen bloementuin in Drenthe. De tuin heeft grote borders met een enorme variatie aan planten.
Erg leuk zijn ook alle hoekjes en plekjes met decoraties die veelal zelfgemaakt zijn. Zowel de fanatieke bloementuinier als de meer creatief aangelegde tuinliefhebber kan zijn of haar hart ophalen in deze mooie tuin.

Evenals vorig jaar  mag ik als Natuurkieker weer aanwezig op deze leuke open dag  met een foto-expositie.
Vorig jaar lag het accent van mijn tentoonstelling op bloemen en beestjes, waarvan een deel ook gemaakt waren in de Brummeltuun.
Het was toen voor mij de eerste keer dat ik echt officieel een foto-expositie heb gehouden en het was spannend om te horen en te zien wat mensen van mijn foto's vonden. Ik moet zeggen dat de reacties erg positief waren en dat is natuurlijk een leuke stimulans om door te gaan.

De Brummeltuun ligt naast mijn ouderlijk huis waar mijn moeder nog steeds woont en dat maakt het exposeren in deze tuin extra bijzonder. Veel  oud-buurtgenoten wonen er nog en veel wisten niets van mijn fotografiepassie en waren verrast waren te zien wie het gezicht achter Natuurkieker is. Exposeren in de Brummeltuun voelt dus wel heel vertrouwd, het is eigenlijk wel een beetje het gevoel van een thuiswedstrijd.

Dit jaar zal ik met  mijn foto-expositie een overzicht geven van de variatie in mijn fotowerk. Ook daarbij heb ik wel gezocht naar een soort samenhang tussen de foto's en of dat ook werkelijk  gelukt is zal moeten blijken als de mensen het komen bekijken. Het is een uitdaging om uit je collectie 10 foto's te zoeken die je de moeite waard vindt om tentoon te stellen en die dan ook nog op de een of andere manier bij elkaar passen.
En niet onbelangrijk, het moet in dit geval uiteraard ook passen bij het karakter van de open dag van de Brummeltuun.
Iedereen is van harte welkom om te kijken of ik in mijn opzet geslaagd ben en daarnaast een mooie kans om met het gezicht achter Natuurkieker kennis te maken als je die nog niet kent...

Het belangrijkste van de open dag van de Brummeltuun is het kunnen bezichtigen van de prachtige bloemen en sfeervolle plekjes in de Brummeltuun. Er is weer heel werk verzet door Jan en Marchien om alles er weer mooi uit te laten zien. Door de zo lang aanhoudende kou is de tuin nog niet helemaal zo uitbundig in bloei als vorig jaar. Desalniettemin is het ook nu wel degelijk een groot genoegen om door de tuin te dwalen en je te verbazen over alle mooie en bijzondere soorten planten die er allemaal in de Brummeltuun staan.

En wat heel fijn is, de Brummeltuun heeft ook een klein kwekerijtje zodat je veel van die plantjes ook kunt aanschaffen. De collectie planten is wisselend, maar ik heb al gezien dat er nu ook weer veel moois staat te wachten en ik kan de verleiding meestal niet weerstaan bij het zien van zoveel moois.
In een van mijn vorige blogs had ik bovenstaande foto staan van de mooie Maartse viooltjes, die komen ook uit de Brummeltuun, waar ze nog meer soorten Maartse viooltjes hebben, ik weet niet of ze ook allemaal in nu in het kwekerijtje staan.

Even als vorig jaar is er ook op creatief vlak weer van alles te beleven want Hannie is er met een kraam van haar Atelier Tintangel. Evenals vorig jaar is ook Rianne van Atelier Koekendiefie opnieuw present met een keur aan producten uit haar atelier.
Hannie zal die dag een doorlopende workshop verzorgen waarbij je voor een luttel bedrag leuk gedecoreerde hartjes van vilt leert maken.

Al met al een goede reden om als je in de buurt bent even te gaan kijken in de Brummeltuun.
Geniet van alle mooie bloemen en planten en doe inspiratie op met alle sfeervolle plekjes en leuke decoraties.
Wellicht vind je wat van je gading bij de kramen van Atelier Tintangel of bij Atelier Koekendiefie.
En natuurlijk ben je van harte uitgenodigd om te kijken bij mijn eigen fototentoonstelling.
Niet onbelangrijk dat er uiteraard ook de mogelijkheid is om even gezellig een kopje koffie of thee met wat lekkers te nuttigen op het terras met uitzicht op de mooie tuin.
Van hart welkom op 25 mei van 10.00 - 17.00 uur in de Brummeltuun Alting 21 in Beilen.

Oranjetipjes op Pinksterbloemen

Het Oranjetipje (Anthocharis cardamines) hoort tot de vlinders die we in het voorjaar weer te zien krijgen.
Vanaf maart tot in juni komen de vlinders uit de pop waar ze in hebben overwinterd. Dan kun je het prachtige Oranjetipje tegen komen met meestal een piek van half april tot eind mei. Ze komen in het hele land voor, maar in het oostelijk deel van Nederland meer dan in de rest van het land

Oranjetipje man

Oranjetipje man

Ik vind het een heel mooie vlindersoort en het is altijd een aangename verrassing als ik ze weer zie.
Meestal zijn het de mannetjes die de aanwezigheid van deze soort verraden door hun opvallende knaloranje vleugeltopjes, Door die haast lichtgevende oranje kleur vallen ze vaak al van grote afstand op.
Natuurlijk wil ik ze ook graag fotograferen, maar dat valt heel vaak niet mee want het zijn onrustige beestjes, die zelden even  stilzitten. Maar af en toe heb ik geluk en  kan ik een paar opnamen maken.

Oranjetipje vrouw

Oranjetipje vrouw

Het vrouwtje heeft geen oranje vleugeltoppen en kun je makkelijk verwarren met bijvoorbeeld een Klein Koolwitje (Pieris rapae) . Als je echter de onderzijde van een Oranjetipje bekijkt zie je een prachtige geelgroene tekening, het lijkt wel gemarmerd, dit hebben zowel het mannetje als het vrouwtje Oranjetipje. Zo'n tekening heeft verder alleen het Resedawitje (Pontia daplidice), waar je het Oranjetipvrouwtje dus nog meer  mee zou kunnen verwarren, het mannetje niet, want het Reseda-mannetje heeft geen oranje vleugeltoppen.

Oranjetipje paartje

Oranjetipje paartje

Om Oranjetipjes te vinden moet je bij voorkeur zijn in vochtige graslanden en langs wat ruige bosranden. Het zijn plekken waar Pinksterbloemen, Look-zonder-look zich thuis voelen en dat zijn de waardplanten van de Oranjetip. Blij verrast was ik toen ik vorige week op zo'n favoriet plekje van de Oranjetipjes een paartje tegenkwam en ook nog eens mooi vrij zittend in het avondlicht.

Oranjetipje paartje

Oranjetipje paartje

Het leven van een vlinder is maar kort, enkele weken en soms een paar maanden. In de tijd die er beschikbaar is, is het zaak om zo snel mogelijk op zoek te gaan naar een partner en te zorgen voor nageslacht. Het vrouwtje legt haar oranjegele eitjes op de waardplant en daarbij legt ze een eitje op iedere plant.Als er meer eitjes op een plant worden gelegd eet de oudste rups zijn jongere soortgenoten vaak op. Het meest wordt de Pinksterbloem als waardplant gebruikt en als je eitjes of rupsjes wilt vinden dan zul je vooral op deze plant moeten zoeken. En je moet goed kijken want het valt bepaald niet mee om het te vinden.

Pinksterbloem

Oranjetipje paartje

Oranjetipje paartje

Ik heb genoten van deze mooie diertjes en ook het weer was prachtig op 9 mei. Het zou fijn zijn als er eens wat meer mooi rustig zonnig weer zou komen zodat er weer volop aan macrofotografie gedaan kan worden. Dat is toch wel een heel mooi specialisme binnen de natuurfotografie. Nu was het eigenlijk een beetje toeval dat ik de Oranjetipjes tegenkwam toen we op een vogelrondje ergens ons broodje stonden te eten. Een kwestie van geluk door op de juiste tijd op de juiste plaats zijn...

Oranjetipje paartje

Oranjetipje paartje

Ik ben blij met deze foto's en ik hoop dat ze het begin zijn van een mooi vlinderjaar.  Daarvoor is weer nodig een beetje vlindervriendelijk gaat worden met een lekker zonnetje en weinig wind. Dat zijn ideale omstandigheden voor vlinders en ook nog eens goede condities voor macrofotografie.
Vooralsnog geniet ik nu even na van deze prachtige en fotogenieke vlindersoort die wel heel mooi past bij dit Pinksterweekend.

De Patrijs is een ernstig bedreigde vogelsoort

2013 is uitgeroepen tot Jaar van de Patrijs en dat is niet voor niets gebeurd want deze fraaie vogel is in de afgelopen veertig jaar met 95% afgenomen. Reden voor de Vogelbescherming en SOVON om de Patrijs (Perdix perdix)  een jaar lang extra onder de aandacht te brengen en groot onderzoek te doen naar deze bedreigde vogelsoort.
Doel is om te kijken waar de Patrijs nog in voldoende aantallen voorkomt om zich te kunnen handhaven. Daarnaast wordt gekeken naar het leefgebied waar deze Patrijzen worden aangetroffen om zo te kijken hoe ze beter beschermd kunnen worden en voorkomen kan worden dat de Patrijs als soort helemaal zal verdwijnen uit Nederland.

Ik las in een oude vogelgids uit 1973 dat de Patrijs toen nog volop werd bejaagd en ik kan me uit mijn jeugd herinneren dat er toen tientallen Patrijzen,Hazen,Konijnen en Fazanten werden geschoten. Als ik nu door de landerijen rijd schrik ik er telkens opnieuw van hoe weinig  dieren er nu vaak te zien op de akkers en graslanden.
Het aantal Patrijzen is gedaald tot zo'n 9.000-13.000 broedparen en is in veel gebieden een zeldzame verschijning geworden. Mijn dag is helemaal goed als ik ergens Patrijzen heb gezien en op 21 april had ik weer eens zo'n geslaagde dag, nadat ik een dag er voor op een andere plek ook al een paartje Patrijzen had gezien.

Patrijzen broeden en foerageren bij voorkeur op bouwlanden met een goede bescherming van heggen en struiken, in hoge grasranden en sloten. Ik trof dit paartje aan in een grasland met daarnaast een sloot met bomenrand. Ik had wat pech met fel tegenlicht en dat maakt het in combinatie met het glimmende gras lastig om mooie foto's te maken, dat is met name op de bovenstaande foto goed te zien. Ik heb heel wat zitten rommelen met de instellingen van mijn camera om redelijke foto's te krijgen.

Patrijzen zijn echte grondvogels die zich liever bij gevaar naar de grond drukken dan dat ze opvliegen. Dat wegvliegen deden ze een dag eerder wel toen ik stomtoevallig mijn auto pal naast een paartje patrijzen neer zette. Na een indringende en verbaasde blik over en weer besloot dat paartje Patrijs dat het gevaar zo groot was dat ze weg moesten vliegen. Bij dit paartje was het anders, ze zagen me wel maar de afstand was zo groot dat ik blijkbaar geen gevaar vormde. Op een van de foto's zie je een Patrijs plat tegen de grond gedrukt omhoog kijken, dat was toen er een Buizerd al roepend rond cirkelde. Patrijzen zijn ook wel nieuwsgierig, als ze weggedoken zijn kun je er op wachten dat ze hun kop weer boven het gras uitsteken om de omgeving te verkennen, zoals op de laatste foto hierboven te zien is.

Ik heb ruim een uur bij deze prachtige vogels staan kijken, eerst vanuit de auto, maar op een gegeven moment heb ik de gok gewaagd om de auto te verlaten. Zo kon ik ook wat betere posities innemen ten opzichte van het licht. Een heel lage positie wat door de begroeiing niet mogelijk, maar dit was al een hele verbetering. Ik stond met de 500mm op het statief en was zo ook wat wendbaarder dan met de lens op een rijstzak in het portierraam.  Bijzonder was het dat de Patrijzen zich weinig van me aantrokken, ze kwamen zelfs mijn kant oplopen.

Het was een mooie ontmoeting met dit duo en dan vliegt de tijd ook om. Ik vind het prachtige dieren, ze hebben zo'n schitterend verenkleed, het zou toch buitengewoon treurig zijn als het niet zou lukken om verdere teruggang van deze mooie Patrijzen bewerkstelligen.
Wie meer wil weten moet maar eens kijken op de website van SOVON daar staat heel veel informatie over de Patrijs en alle activiteiten die er in het Jaar van de Patrijs zullen plaatsvinden.

Op een gegeven moment kwamen de beide Patrijzen helemaal naar de rand van het veld, vlakbij de boomrand waar ik me had opgesteld. Ze waren zo dichtbij dat ik bang was ze te verstoren als ik mij met mijn apparatuur zou gaan verplaatsen. Het betekende wel dat ze langzaam aan het zicht werden onttrokken door de begroeiing, maar nadat je al een uur lang hebt mogen genieten van deze mooie Patrijzen is dat geen probleem. Ik heb ze maar rustig hun gang laten gaan en ben er heb niet meer geprobeerd om ze weer in beeld te krijgen. Het zou mooi zijn als beide paartjes zouden gaan nestelen, ik ga in ieder geval goed blijven uitkijken of ik ze weer daar in de buurt terug zal zien.
Meer natuurkiekerblogs over de Patrijs zie deze blog met een verhaal hoe de Patrijs aan zijn naam is gekomen, of deze informatieve fotoblog.

Natuuravontuur in eigen omgeving - lente

We hebben er lang op moeten wachten, maar  het voorjaar is uiteindelijk toch losgebarsten. Een explosie van groei en bloei en de veranderingen in de natuur gaan zo snel dat het amper is bij te benen.
Ook dicht bij huis is er van alles te beleven op natuurgebied, op mijn wekelijkse wandelingen kom ik ogen en oren te kort om al die uitbundige lentebodes te volgen.
Hoogste tijd om weer eens een blog te wijden aan natuuravontuur in eigen omgeving.

Overal zie je weer blaadjes verschijnen aan de bomen, dat frisse lentegroen is wat mij betreft een van de mooiste verschijnselen van het voorjaar. Van al die prachtige tinten groen vind ik dat van pas uitgekomen beukenblad het allermooist. Ik geniet daar ieder voorjaar opnieuw van, lange tijd kijk ik verlangend naar de knoppen en zo opeens is het dan toch weer zover en staan alle Beuken weer te pronken met hun schitterende nieuwe bladeren.

Waar ik ook altijd weer op wacht is de bloesem van de Krentenboompjes, een struik die je veel in Drenthe ziet en die volgens mij ook echt bij het Drentse landschap hoort, alhoewel er natuurorganisaties zijn die menen dat de Krentenboom eigenlijk maar weg moet omdat het een exoot is.
De struik werd in de 18e eeuw in Europa ingevoerd en door de botanicus Lamarck beschreven in 1783. Het krentenboompje (Amelanchier lamarckii),  is vooral bekend door de aangeplante krentenbossen bij Dwingeloo, waaraan de struik zijn Nederlandse naam Drents Krentenboompje aan dankt.
Ik hoop dat de natuurorganisaties niet dusdanig zullen doorschieten dat ze alle Krentenboompjes uit de natuurgebieden zullen verwijderen, want het zijn toch schitterende struiken...

Paardenbloem en Madelief horen ook echt bij de lente, massaal komen ze beiden weer tevoorschijn en tal van insecten maken dankbaar gebruik van hun aanwezigheid om er stuifmeel vandaan te halen.
De Paardenbloem wordt hier bezocht door minikevertjes waar ik de naam niet van weet en ook is er nog een vlieg te zien, de Madelief heeft bezoek van een Strontvlieg. Met de macrolens kun je zichtbaar maken hoe mooi al dat kleine spul is. De komende tijd zal ik vermoedelijk nog wel heel veel insecten en bloemetjes fotograferen.

Ook heerlijk dat er weer vlinders te bewonderen zijn, diverse soorten heb ik al gezien, maar ik heb er nog niet  veel kunnen fotograferen. Wel dit mooie Landkaartje, een toch wel bijzonder vlindertje omdat het in twee verschillende variaties voorkomt. Dit is de lentevorm, waarbij de vlinder Oranje als hoofdkleur heeft en in de zomer verschijnt er een tweede generatie Landkaartjes die zwart als hoofdkleur hebben. Men neemt aan de te omgevingstemperatuur in rol speelt bij het ontstaan van de verschillende verschijningsvormen.

Tot besluit nog een paar kleurrijke viooltjes, de paarse kwamen we gewoon onderweg in de berm tegen en de maartse viooltjes zijn twee soorten die ik zelf in de tuin heb. Juist de wat kleinere soorten viooltjes vind ik mooi en ook heel leuk om ze te fotograferen.
Al met al is er dus ook dicht bij huis van alles te beleven en is maar weer eens bewezen dat je geen einden hoeft te reizen voor mooie natuurbeleving.

De Gele Kwikstaarten zijn zomergasten

Het is weer de tijd van de Gele Kwikstaarten (Motacilla flava), vanuit hun overwinteringsgebieden in Afrika zijn deze zomergasten naar Nederland gekomen om hier te broeden en hun jongen groot te brengen.
Net als de Graspiepers uit de vorige blog worden ook Gele Kwikstaarten tot de Weidevogels gerekend.
Ze broeden in vochtige weilanden, moerassige gebieden, aan de oevers van meren en in wat ruige bermen waar ze een nest op de grond maken tussen de graspollen.

Gele Kwikstaart man

Gele Kwikstaart man

GeleKwikstaart man

 Gele Kwikstaarten voeden zich met muggen en andere kleine insecten en larven die ze tussen het gras wegplukken. Ze maken daarbij graag gebruik grazend vee dat de insecten opjaagt en waar de Gele Kwikstaarten zich dan weer op storten. Het zijn  bedrijvige vogeltjes, die bij het foerageren voortdurend druk heen en weer rennen.

Gele Kwikstaart man

Gele Kwikstaart man

Net als de Graspieper staat ook de Gele Kwikstaart op de Rode Lijst. De soort is kwetsbaar als broedvogel in Nederland en neemt gestaag af in aantal. Als belangrijke oorzaken worden gezien het verlagen van het waterpeil en het intensievere gebruik van de graslanden.
Het is overigens niet zo dat gevreesd wordt dat de Gele Kwikstaart uit het Nederlandse natuurbeeld zal verdwijnen, maar goede beschermingsmaatregelen zijn wel belangrijk.

Gele Kwikstaart man

Geelgors man

Gele Kwikstaart vrouw

Ik vind de Gele Kwikstaart een prachtige verschijning, ze zijn zo onvoorstelbaar fel geel, daar kan volgens mij geen enkel ander geel vogeltje tegenop. Een Geelgorsmannetje is wel een medestrijder voor de titel meest zonnige vogeltje van Nederland.  Het vrouwtje Gele Kwikstaart lijkt veel op het mannetje, maar is iets valer van kleur en dat is ook wel handig want die moet liefst niet te veel opvallen als ze op een nestje met eieren zit.

Gele Kwikstaart man

Gele Kwikstaart man

Mijn wens is om de Gele Kwikstaart nog eens mooi in een een veld met gele bloemen vast te leggen, een veld vol Paardenbloemen of een Koolzaadveld,  maar dat blijft nog even op het wensenlijstje staan. Met de opnamen die ik voor deze blog heb kunnen maken ben ik ook dik tevreden. Ik vind trouwens dat er veel Gele Kwikstaarten te zien zijn de laatste weken, voor mijn gevoel meer dan normaal, maar misschien ben ik ook juist wel op veel favoriete plekken van de Gele Kwikstaarten geweest.

Gele Kwikstaart man

Gele Kwikstaart man schrikt van Aardhommel

Je kunt toch niet anders dan blij worden als je zulke zonnige vogels tegen komt op een rondritje. Ze laten zich vaak ook nog wel redelijk benaderen, maar zijn ongelooflijk bewegelijk en dat bemoeilijkt wel het maken van mooie foto's. Zoals gezegd waren er echter veel Gele Kwikstaarten aanwezig zodat ik veel kansen kreeg. Op een van bovenstaande foto's zie je dat er een dikke Aardhommel achter de Kwikstaart langs vliegt. De Kwikstaart schrok volgens mij  van het gebrom van de hommel en keek abrupt achterom om te kijken wat er aan kwam, een grappig moment.
De Gele Kwikstaart is een prachtige verschijning in onze Nederlandse natuur en de moeite waard om eens een tijdje bij te kijken als je ze tegen komt.