woensdag 23 april 2014

Klein geaderd witje

Zo langzamerhand beginnen er steeds meer vlinders te komen, dat vind ik prachtige diertjes om te fotograferen. Op eerste paasdag heb ik me daarom maar weer eens uitgebreid gericht op de vlinders.
Ik ging eigenlijk vooral op stap om de oranjetipjes (Anthocharis cardamines) te fotograferen, maar toen ik een paartje klein geaderde witjes (Pieris napae) zag zitten kon ik die natuurlijk ook niet zomaar voorbij lopen.



Het is hard werken voor de vlinders, eten drinken, op zoek naar een partner. Een vlinderleven is maar kort dus er kan geen tijd verspild worden. Er stond 20 april een stevige oostenwind, maar toch was er volop actie bij de vlinders. Je kon echter wel zien dat ze af en toe flink last hadden van de wind.



Zoals gezegd kwam ik een paartje kleine geaderde witjes tegen die mooi vrij boven op een pinksterbloem zaten. Ik bleek niet de enige te zijn die dit paartje opmerkte. Regelmatig kwamen andere mannetjes het paartje storen omdat ze ook met het vrouwtje wilden paren. Die mannetjes gaven hun toenaderingspogingen niet zomaar op en een paar keer ging het paartje er daarom maar vandoor. Hier kon ik zo'n indringer vastleggen, lastig om alles mooi scherp te krijgen, maar het geeft het gedrag hier wel mooi weer.



Het verbaast me altijd weer hoe goed veel dieren gecamoufleerd zijn. Dit paartje kleine geaderde witjes zou je zomaar voorbij kunnen lopen als je niet goed uitkijkt. En wie weet hoeveel diertjes ik die dag echt voorbij ben gelopen omdat ik ze niet zag zitten. Je kunt hier ook mooi zien dat de kijkrichting veel uitmaakt. Van opzij heeft een vlinder nog wel een heel oppervlak, maar van voren is hij maar een heel smal streepje.



Vanwege de wind en door te opdringerige mannetjes verhuisde het paartje een paar keer en helaas niet altijd naar even fraaie zitplaatsen. Maar ja daar waren ze natuurlijk helemaal niet mee bezig, een beetje in de luwte en liefst een beetje uit het zicht van andere mannetjes, dat was denk ik hun wens. Ik was blij dat ik ze iedere keer weer terug kon vinden want ze vlogen telkens wel tientallen meters weg. Meestal heb ik bij het fotograferen van vlinders de 300mm lens en de macrolens bij me. Ik begin vaak met de 300 mm en als een insect echt behoorlijk honkvast lijkt pak ik de macrolens er bij. De bovenste is gemaakt met de macrolens en de tweede met de 300mm, waarmee ik de meeste foto's in deze blog heb gemaakt.



Er werd nog maar eens weer verhuisd vanwege een mannetje dat niet van ophouden wist. Een leuk plekje werd er uitgezocht, weliswaar tussen de grassprieten, maar redelijk vrij en met mooie decoratieve rode blaadjes van zuring in de achtergrond.
Je kunt hier ook zien hoe hard het waaide, het paartje werd door de wind van de ene kant naar de andere geblazen. voor mij de kans om ze vanaf dezelfde plek van beide kanten te fotograferen. De eerste met de 100 mm macrolens en de tweede met de 300mm lens.



Van de paardenbloemen werd ook dankbaar gebruik gemaakt, het bleek een solide windbestendige zitplaats te zijn voor het paartje. Daarnaast is de paardenbloem een prima plant om even te eten en de energiereserves aan te vullen want het is hard werken voor deze fladderaars. Naast dit paartje heb ik nog meer vlinders en andere beestjes vastgelegd, maar dat komt in een volgend blog nog wel aan bod.
 

zondag 20 april 2014

Ooievaars in verschillend licht

Al een aantal weken volg ik een paartje ooievaars. Er zijn in mijn omgeving meerdere ooievaarsnesten waar paartjes ooievaars aanwezig zijn. Een van die nesten bezoek ik regelmatig en ik vind het gewoon al leuk om er een tijdje te staan kijken. Natuurlijk neem ik mijn camera dan ook wel mee en probeer ik wat mooie momenten vast te leggen.


In de eerste blog over deze ooievaars had ik al laten zien dat ze behoorlijk "in love" waren. De foto's in deze tweede blog zijn van diezelfde dag, 25 maart, waarop de lichtomstandigheden nogal wisselend waren. Dat verschil in licht wil ik in deze blog ook laten zien, waarbij duidelijk is hoe groot de invloed van het licht is op de foto's.



Ik vind ooievaars echt fascinerend om te zien, ze zijn enorm groot en ze hebben samen prachtige         rituelen. Het geklepper met hun snavels om te vertellen dat ze elkaar leuk vinden is zo'n gedrag waar ik telkens weer van geniet. Het is een mooi geluid, maar de houdingen die ze er bij aannemen zijn eigenlijk nog indrukwekkender. Het lijken af en toe wel twee ballerina's, heel fotogeniek gedrag.



Het valt me altijd weer op dat vogels veel dingen gelijk doen. Is de een aan het veren poetsen, dan begint de ander daar ook mee. Dat zie je paartjes doen, maar ook jonge vogels doen hun ouders na.
Ik heb wel eens gelezen dat het bij paartjes mede bedoelt is om hun band te verstevigen. Je ziet het bij mensen trouwens ook wel bijvoorbeeld dat wanneer je elkaar  leuk vind dat dat je dan elkaars houding (onbewust) gaat imiteren, spiegelen heet dat. Hoe dan ook het levert vind ik altijd leuke plaatjes op als dieren synchroon gedrag vertonen, zoals hier boven bij het veren poetsen.



De titel van deze blog is "ooievaars in verschillend licht", de lichtomstandigheden waren namelijk sterk wisselend. Net toen de ooievaars na het poetsen hun verenkleed eens even lekker wilden uitschudden schoof er een grote wolk voor de zon en je ziet wat dat voor de foto's betekende. Weg was alle kleur van de lucht en ik moest even snel de belichting aanpassen om de ooievaars toch nog goed uit te laten komen. En zie je dat de ooievaars elkaar hier ook weer precies nadoen?



Om de verschillen nog eens goed te kunnen vergelijken heb ik hier boven twee foto's met een vergelijkbare compositie. Kijk eens wat een verschil in sfeer er is bij beide foto's en let wel, de foto's zijn bijna na elkaar genomen. Zo zie je maar dat je voor mooie foto's toch ook altijd afhankelijk bent van de omstandigheden. Het weer kun je niet beïnvloeden en dus zal je soms moeten wachten op het juiste licht of zelfs later weer terug moeten komen.



Tot besluit nog een paar foto's met volop zon en een blauwe lucht. De verenpakjes weer helemaal tiptop voor elkaar en het echtpaar ooievaar lijkt helemaal tevreden.
Ik vind zelf die laatste foto grappig, het lijkt wel alsof de ene ooievaar wil zeggen: "en nou weg wezen jij, genoeg gegluurd en gefotografeerd!"
Dat heb ik dan ook maar gedaan, echter regelmatig moeten ze me even een uurtje in de buurt van hun nest dulden want ik wil graag op de hoogte blijven van het wel en wee van dit ooievaarspaartje.
Dus binnenkort zal er ongetwijfeld een weer nieuw vervolgblog komen.

woensdag 16 april 2014

Even weer genieten van Kievitsbloemen

Net als bij de bosanemoontjes kijk ik ook ieder jaar weer uit naar het verschijnen van de prachtige klokvormige bloemetjes van de kievitsbloemen. Een plantensoort die op een enkele plek in Nederland echt in het wild voorkomt, maar die aangeplant in tuinen en parken ook te vinden is. Bij mij in de buurt is een parktuin waar al jaren een mooi groepje kievitsbloemen staat.


Op 2 april heb ik me er eens even serieus mee bezig gehouden. Het zijn prachtige bloemen met een heel mooie tekening, maar ik vind het een enorme uitdaging om er ook echt mooie foto's van te maken. Ik was er al een paar keer geweest, maar steeds was het licht me niet naar de zin, maar nu had ik mooi avondlicht en hoopte daar goed gebruik van te kunnen maken.


Al die kievitsbloemen staan dicht op elkaar en het is zoeken naar een exemplaar dat wat vrijstaat en dan ook nog zijn klokje goed wil tonen. Maar als je alle tijd hebt om je met een onderwerp bezig te houden is het leuk om te zoeken naar mooie composities en het juiste licht. Ik heb ook gebruik gemaakt van verschillende lenzen. De bovenste foto is gemaakt met een standaardzoomlens op 50mm en een diafragma van f3.2 en de onderste is gemaakt met een 100 mm macrolens en een diafragma van f2.8 bijna dezelfde foto's en toch net even anders.


Bij bovenstaande foto's is er ook eenzelfde tafereel, maar heb ik door onder een verschillende hoek te fotograferen en door de veranderende avondzon heel verschillende achtergronden gekregen.
Tja en wat dan de mooiste is mag iedereen zelf bepalen.


Hommels en kievitsbloemen hebben elkaar nodig. De hommels zijn blij met het stuifmeel en de kievitsbloemen worden door de komst van de hommels bestoven en kunnen dan vrucht zetten.
Lastig trouwens om die hommels er bij op te krijgen. Je moet ze eigenlijk in de vlucht vast leggen want als ze van het stuifmeel willen snoepen verdwijnen ze helemaal in de bloem.





Tot besluit nog een paar opnamen waar ik ook tevreden mee ben. Het is ieder jaar weer een feestjes als deze bloemen er zijn. Ze zijn zo mooi en het geeft veel voldoening om er een tijdje met je neus bovenop te liggen en te genieten van deze mooie bloemen. Ze beginnen al weer minder mooi te worden, dus het zal niet lang meer duren tot ik het weer zal moeten doen met de foto's. Zo zijn er iedere keer van die mooie natuurcadeautjes waar je even van mag genieten om vervolgens weer een jaar te moeten wachten tot ze opnieuw verschijnen.


zondag 13 april 2014

De witte kwikstaarten zijn er weer volop

Witte kwikstaarten (Mocatilla alba) zijn algemeen voorkomende vogeltjes die vooral als zomergast voorkomen in ons land. In deze tijd zijn er ook nog heel wat zogenaamde doortrekkers, witte kwikstaarten die op doorreis zijn naar nog noordelijker streken om daar te broeden. In ons land zullen zeker zo'n 100.000 paartjes vooral in de meer landelijk gelegen plekken broeden en hun jongen groot brengen.



Witte kwikstaarten zijn mooie slanke vogeltjes met een lange staart, waar ze ook hun Nederlandse naam aan hebben te danken. Als ze even stilstaan zie je ze voortdurend snel hun staart op en neer bewegen.
Het zijn heel actieve vogeltjes en dat maakt het niet eenvoudig om ze mooi te fotograferen. Ik was dan ook blij dat ik onlangs een kwikstaart trof die even een tijdje bleef zitten.



Er werd flink gepoetst op het verenkleed, wie weet was het wel een doortrekker die nog weer verder reizen moet. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat het pakje opgeleukt werd om meer indruk te kunnen maken op een eventuele partner. Hoe dan ook ik vond het mooi om even uitgebreid van de activiteiten van dit kleine vogeltje te genieten. Altijd leuk om even contact met zo'n diertje te maken door even te fluiten, dat geeft meteen alertheid te zien en nieuwsgierigheid waar dat geluid vandaan komt.



Na een tijdje op het draadje gezeten te hebben vloog het kwikstaartje naar de grond om daar tussen het gras op zoek te gaan naar insecten. Hij had ook vanaf het draadje al eens gehapt naar vliegjes, maar poetsen en eten vangen bleken toch niet samen te kunnen. Nu op de grond ging het vliegjes vangen een stuk beter en rende hij tussen de grassprietjes door achter zijn potentiële eten aan.




Ik vind het zelf boeiend om te zien hoe verschillend de  foto's zijn op het draadje met een egale achtergrond en alle focus op het vogeltje. En bij het laatste deel van de serie zit hetzelfde kwikstaartje in zijn eigen rommelige en natuurlijke omgeving. Ik heb zelf eigenlijk wel een voorkeur voor de laatste foto's, maar het is aan de andere kant ook leuk om een vogeltje vrij zittend vast te kunnen leggen.
In beide gevallen was de natuurbeleving even groot, het is altijd leuk om een tijdje naar het gedrag van dieren te kijken. Ik heb me dan ook weer prima vermaakt met dit niet zo heel kleurrijke maar wel heel actieve witte kwikstaartje.

woensdag 9 april 2014

natuuravontuur in eigen omgeving

Het is al een hele tijd geleden dat ik een blogje heb gemaakt van natuuravontuur in eigen omgeving. De hoogste tijd om weer eens aandacht te besteden aan hetgeen ik zie als ik met een aantal natuurliefhebbers door de nabije omgeving loop. We verbazen ons vaak dat we op overbekende rondjes in de omgeving telkens weer nieuwe natuurontdekkingen doen.


Nu alles weer aan het ontluiken is zijn ook de natuurwandelingen dicht bij huis een groot genoegen. We gaan trouwens altijd op pad en laten ons zelden door de weersomstandigheden tegenhouden. Maar we genieten natuurlijk wel extra als het zulk mooi weer is als we de afgelopen weken hebben mogen beleven.
Het is bijna niet bij te houden zo hard schiet alles uit de grond er verandert steeds enorm veel in een week tijd. Speenkruid met een parmantig madeliefje er tussen, de bosanemoontjes bloeien en het knalgeel van de forsythia, wat een uitbundige lentebodes.




De twee grote statige platanen kunnen ook zeker op onze aandacht rekenen. Imposante bomen zijn het met prachtige vormen en hun karakteristieke vlekkerige boombast.
Gelukkig heeft men deze bomen ongemoeid gelaten, wat niet gezegd kan worden van veel andere grote oude bomen in de buurt die ofwel zeer rigoureus zijn gesnoeid of zelfs helemaal zijn gekapt. Jammer dat men niet altijd even zorgvuldig lijkt om te gaan met die oude bomen.


We nemen ook altijd de camera mee als we gaan wandelen en we zoeken dan ook naar leuke dingetjes in de natuur die de moeite waard zijn om vast te leggen. Door dat bewuste rond speuren ontdekken we toch altijd wel weer groene zaken die de moeite waard zijn om te fotograferen. Bijvoorbeeld het vergane blad waar doorheen het nieuwe frisse lentegroen te zien is. Maar ook de beide stukken boomstam hebben we eens uitgebreid bekeken en de korstmossen en de groene uitlopertjes bewonderd, wat een groeikracht zit er nog in zo'n boomtak, dat die gewoon uitloopt ook al is hij van de boom afgezaagd.


Ook een geliefd onderwerp om te fotograferen is dit eendentrio, drie zogenaamde soepeenden, eenden die een mengeling zijn van de wilde eend en tamme eenden. Ze lopen vrij rond en houden zich altijd op in de buurt van een vijver. Nu lagen ze mooi samen wat te dommelen bij een grote kei en de bloemetjes maken het lenteplaatje helemaal af. Een van de eendjes moest toch even goed kijken wat al die mensen opeens om hen heen aan het doen waren.



Tot besluit nog een paar foto's van de paardenkastanje, het is onvoorstelbaar hoe snel alle bomen nu groen kleuren door het frisse groen van nieuwe blaadjes.
De paardenkastanje krijgt daarnaast ook nog eens een prachtige bloeiwijze en zoals te zien is stonden de knoppen al op het punt om te gaan bloeien. Ik vind het bij de paardenkastanje ook altijd mooi om de dikke wat kleverige bladknoppen vast te leggen, maar daarvoor waren we zelfs al weer te laat.
Een heerlijke wandeling was het en wat een luxe eigenlijk om zoveel moois op loopafstand van je eigen huis te hebben.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...