zaterdag 26 juli 2014

Heideblauwtjes

Het heideblauwtje (Plebeius argus) is een schitterend klein vlindertje van 20-23mm. Het is een kwetsbare soort die lang niet overal te zien is. Echter op plekken waar hij wel voorkomt kan dat soms in grote aantallen zijn. Zo was dat 20 juli ook op het Dwingelderveld, tientallen heideblauwtjes dartelden daar rond op die warme zomerochtend.



Het mannetje en vrouwtje heideblauwtje zijn verschillend van kleur, dat kun je goed zien als je ze als paartje aantreft. Het mannetje is aan de onderzijde grijs met blauw en het vrouwtje is aan de onderzijde bruin. Altijd leuk trouwens om paartjes te treffen als je vlinders wilt fotograferen. Diverse paartjes waren er te vinden en eigenlijk verbaasde dat niet gezien de tientallen vlindertjes die er rondvlogen.





De heideblauwtjes zijn nog kleiner dan de icarusblauwtjes (Polyommatus icarus), waar ik onlangs al eens deze blog van liet zien. Maar o wat zijn ze mooi, wellicht nog wel mooier dan de icarusblauwtjes en dus een plezier om je daar een paar uurtjes met de camera mee te vermaken. Hierboven een vrouwtje op de dopheide, je ziet dat het heidevlindertje eigenlijk helemaal op gaat in zijn omgeving.




Met zoveel van die rondfladderende kleine vlindertjes is het toch nog goed zoeken naar mogelijkheden om ook echt mooie foto's te maken. En dat was nog knap lastig, de vlindertjes zijn klein en vaak zitten er allemaal storende takjes en dergelijke in de buurt. Ook is het daarnaast dan nog zoeken naar het juiste licht. Wel een mooie uitdaging hoor, ik heb me er dan ook prima mee vermaakt en ben bijvoorbeeld best blij met bovenstaande foto's.



De mannetjes vallen met hun hemelsblauwe bovenzijde aanzienlijk meer op dan de bruine vrouwtjes.
De mannetjes waren in hun jacht op vrouwtjes ook een stuk rustelozer en daardoor heb ik een stuk minder mannetjes voor de lens gehad. Een beetje jammer want ze zijn prachtig, gelukkig zijn er nog wel een paar leuke opnamen van, maar ik kreeg niet echt de kans om ze uitgebreid als fotomodel te kunnen gebruiken.




Nog maar een paar opnamen van een vrouwtje heideblauwtje, dat meer belangstelling had voor de nectar dan voor de mannetjes in haar omgeving. Soms had ik geluk dat een vlindertje wat langer op een bloem bleef zitten zodat ik er even wat meer aandacht aan kon besteden. Ik merk dat ik het eigenlijk steeds leuker begin te vinden om veel aandacht aan een enkel onderwerp te besteden. Het is in alle opzichten leerzaam, je leert het onderwerp beter kennen en ook krijg je zo meer ervaring in het zoeken van een juiste compositie.



Tot besluit nog een paartje heideblauwtjes, twee prachtige exemplaren waarbij heel fraai de verschillen tussen het mannetje en het vrouwtje te zien zijn. Het waren nogal onrustige typetjes, waarbij het vrouwtje het voortouw had. Toen ze op de dopheide zaten deden ze niet anders dan rondjes draaien, lastig, maar ook wel handig want er kwamen zo vanzelf momenten dat ze even heel mooi voor me poseerden.
Zo had ik een paar uurtjes heerlijke natuurbeleving, op een gegeven moment kwam de zon er volop bij en liepen de temperaturen fors op, tijd om zelf de schaduw en een waterfles op te zoeken en de oogst thuis te bekijken.






zondag 20 juli 2014

Genieten van de prachtige weidebeekjuffers

De Weidebeekjuffer ( Calopteryx splendens) vind ik een schitterende libellensoort. Ieder jaar ga ik er dan ook speciaal voor op pad om te genieten van deze mooie juffers. Op 13 juli heb ik me weer een aantal uren vermaakt met het observeren en fotograferen van de weidebeekjuffers.

Weidebeekjuffer man 

Weidebeekjuffer vrouw 

Het mannetje weidebeekjuffer, heeft een fraaie blauwe metallic kleur en donkere vlekken in de vleugels en is daarmee opvallender dan het vrouwtje. Maar ook de vrouwtjes zijn heel mooi van kleur met hun groenmetalic kleur die soms haast richting goudkleur neigt. De mannetjes zijn door hun kleur veel makkelijker te ontdekken dan de vrouwtjes die veel meer een camouflagekleur hebben.

Weidebeekjuffer man

Weidebeekjuffer vrouw

Het mannetje heeft dus donkere vlekken op zijn vleugels. Die vleugels kunnen afzonderlijk bewegen en vallen zo extra op als het diertje rondvliegt. Als het mannetje op zijn uitkijkpost zit slaat hij af en toe ook even zijn vleugels open en krijg je er kort een mooi zicht op.
Zoals gezegd is ook het vrouwtje een beauty en dat is op deze close up ook wel te zien. Een mooie sierlijke schoonheid die hier fijn vrij zat en dat gebeurt niet altijd.




Vooral de vrouwtjes zitten nogal eens op wat belabberde plekken om te fotograferen. Allereerst moet je ze trouwens ook nog maar eens op zien te sporen en dat valt nog niet altijd mee gezien de geweldige schutkleur die ze hebben. Soms hebben ze jou al veel eerder in  de gaten en als ze opvliegen kun je daarna volgen en kijken waar ze weer gaan zitten.




Natuurlijk is het streven om ieder jaar nog weer mooiere foto's te maken. Je bent daarbij wel afhankelijk van de omstandigheden en het is nogal eens wachten en zoeken naar een diertje dat ergens mooi zit. Ik ben best tevreden over bovenstaande foto's van het mannetje weidebeekjuffer, dat op een mooi plekje zat.



Na wat zoeken en kijken vond ik ook nog een vrouwtje dat op een soortgelijk plekje zat. Zo'n mooi gebogen grassprietje als zitplaats tussen de andere groene vegetatie. Ook hier ben ik best blij mee, ik had nog wel wat boeiender foto's willen  maken, maar je hebt nu eenmaal niet alles te kiezen. Dat is overigens geen probleem, want er moeten ook uitdagingen blijven voor een volgende keer.



Tot besluit nog een paar foto's van deze mooie libellensoort waar ik me een paar uurtjes fijn mee heb vermaakt. Het is ook nog eens een prachtig natuurgebiedje om rond te struinen, dus het was echt een morgen op en top natuurbeleving. Na alle vogelfoto's vind ik het mooi om nu ook andere onderwerpen weer aandacht te geven. Ik kon het echter ook nu niet laten om toch ook nog even te kijken bij een ooievaarsnest dat er in de buurt stond, maar daarover later in een volgende blog.






zondag 13 juli 2014

Een blog vol soorten zandoogjes

Er zijn verschillende soorten zandoogjes en in deze blog laat ik de meest algemene soorten zien.
Sommige soorten zijn makkelijk te herkennen, andere lijken meer op elkaar. Als je maar vaak genoeg oefent, leer je uiteindelijk de verschillen wel herkennen. Ik vind het leuk om nu hier een aantal veel voorkomende soorten op een rijtje te zetten. Er vliegen momenteel heel veel zandoogjes dus alle kans om zelf ook op zoek te gaan naar de diverse soorten.

bont zandoogje

bont zandoogje

bont zandoogje

Het bont zandoogje ((Pararge aegeria) doet zijn naam eer aan en heeft het meest gevlekte patroon van alle zandoogjes.Zowel de boven- als de onderkant van de vleugels zijn gevlekt. Het is een soort die grassen als waarplant heeft en net als de andere zandoogjes zitten ze graag laag bij de grond en vaak tussen het gras. Het is een soort die vliegt van april tot september.

bruin zandoogje vrouwtje

bruin zandoogje vrouwtje

bruin zandoogje

bruin zandoogje vrouwtjet

Bij het bruin zandoogje (Maniola jurtina) heeft het mannetje een bruine bovenkant met een kleine helemaal zwarte oogvlek. Het vrouwtje heeft ook een bruine bovenkant maar met oranje vlekken op de voorvleugels en de zwarte oogvlek heeft een witte stip. Zowel het mannetje als het vrouwtje hebben op de onderkant van de voorvleugel een oogvlek met een witte kern. Het bruin zandoogje heeft een voorkeur voor graslanden en bermen met veel kruidenrijke vegetatie en heeft diverse grassen als waardplant om de eitjes op af te zetten.

oranje zandoogje mannetje

oranje zandoogje vrouwtje

Het oranje zandoogje (Pyronia tithonus) heeft opvallende oranje vlekken op de bovenzijde van zowel de voorvleugels als de achtervleugels. Zowel het mannetje als het vrouwtje heeft die vlekken, maar bij het vrouwtje zijn ze groter. Als ze de vleugels dicht hebben vind ik ze zelf vaak lastig te onderscheiden van het bruin zandoogje, de onderkanten lijken veel op elkaar. Het is een soort die zich vooral in het zuiden van Nederland bevinden en ook in het noordoosten en dus ook in Drenthe.

hooibeestje

hooibeestjes paartje en een snorzweefvlieg

hooibeestjes paartje

hooibeestje

Het hooibeestje (Coenonympha pamphilus) is de kleinste van deze zandoogjes soorten en kan 
23-33 mm groot worden. De andere soorten zijn veelal zo'n ruim 10 mm groter. Zijn naam verwijst vermoedelijk naar het feit dat de hooibeestjes verschijnen op het moment dat het hooiseizoen begint.
Hooibeestjes zijn een wijdverbreide soort die voorkomt in droge graslanden, wegbermen, bosranden en heidevelden. Net als de andere zandoogjessoorten hebben ook de hooibeestjes grassen als waardplant.

koevinkje

koevinkje

koevinkje

koevinkje

Tot besluit het koevinkje (Aphantopus hyperantus) een soort die er aan de bovenzijde eigenlijk een beetje saai uitziet, namelijk donker bruin met een paar zwarte oogvlekjes. Echter de onderzijde is fraai met mooie opvallende oogvlekken; vijf op de beide achtervleugels en drie op iedere voorvleugels.
Het is de moeite waard om de komende tijd uit te kijken naar al deze soorten die je nu allemaal kunt tegenkomen. Ik zal me er zeker ook weer op gaan richten en dan trachten om ze nog weer mooier vast te leggen.


zondag 6 juli 2014

De jonge torenvalken staan op uitvliegen

Toen ik op 20 juni bij de torenvalken kwam verbaasde ik me dat ze zo snel waren gegroeid. Ik besloot zo snel mogelijk weer een kijkje te nemen en zo zat ik op 22 juni weer in mijn tentje bij de torenvalkenkast. Het was me bij aankomst wel al duidelijk dat dit wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat ik dit torenvalkengezin op deze wijze kon bekijken.




Twee dagen eerder zaten de jonge torenvalken nog in de nestkast, maar nu zaten ze op de rand van hun tijdelijke huis waar ze zo'n beetje uitgegroeid waren. Geen twijfel mogelijk dat het nu niet lang meer kon duren voor de eerste een vliegpoging zou wagen en ik hoopte natuurlijk dat ik daar bij zou zijn. Vooralsnog bleef het bij wat schuchter wapperen met de vleugels en allemaal vonden het zo te zien toch wel spannend op het randje.
Dit filmpje laat mooi zien hoe het er in de nestkast aan toeging.




Terwijl de jonge torenvalken wat rond zaten te kijken en zichzelf en elkaar wat zaten op te schonen, gingen hun ouders onverdroten voort met het halen van voedsel. Ik vertelde in het vorige blog dat het er met het eten heel rustig en ordelijk aan toe ging. Dat was nu ook nog wel zo maar je kon zien dat er toch meer felheid in de jonge vogels kwam als er voedsel aangebracht werd. Die felheid moet natuurlijk ook want de jongen zullen spoedig hun eigen kostje bij elkaar moeten zien te vergaren.




Mooi om te zien hoe de jonge torenvalken bij het zien van een van de ouders met een prooi hun houding veranderden. Van rustige wat aandoenlijke vogeltjes werden het dan echt gretige, felle roofvogeltjes. De muis werd ook meteen door een van de jongen weggegrist en mee de nestkast in genomen. Dat ging razendsnel, zo snel dat de broers en zussen het soms ook niet zo snel in de gaten hadden en fanatiek bleven bedelen bij de ouder. In dit filmpje wordt het mannetje torenvalk verwachtingsvol opgewacht door de jongen.






Het was me al eerder opgevallen dat de taken van pa en ma torenvalk toch een beetje verschillend zijn. Allebei haalden ze eten voor hun kroost, maar het vrouwtje bemoeide zich vervolgens steeds met het verdelen van de het voedsel onder haar jongen. Nu alle jonge zo op de rand zaten viel het soms bijna niet op dat moeder torenvalk er ook tussen zat... toen ze wegvloog werd haar plek meteen weer in genomen door een van de jonge vogels.
Nu de torenvalkjes steeds allemaal op de rand van de nestkast zaten werden de muizen ook veel meer zichtbaar aangenomen en dat leverde toch wel heel fraaie opnamen op. Zo was het toch iedere keer weer anders om bij de nestkast te zitten.
In dit filmpje werd brutaal de muis die moeder torenvalk aan het verdelen was weggepikt door een van de jongen, een opmerkelijke actie.




Zoals ik aan het begin al zei hoopte ik er getuige van te kunnen zijn dat de jonge torenvalken uitvlogen. Maar helaas deden ze dat niet op 22 juni, een paar dagen later op 24 juni had ik weer gelegenheid om te gaan. Toen ik er rond het middaguur aankwam kreeg ik het bericht dat ze net een paar uur eerder waren uitgevlogen, dat heb ik dus niet meegemaakt. Ik heb echter een aantal prachtige weken beleefd met dit mooie torenvalkengezin en geniet nu na van alle indrukken, foto's en filmpjes. En geweldig natuurlijk dat ik mijn tentje bij de torenvalkenkast mocht opzetten, dat gaf mogelijkheden voor het fotograferen die ik anders nooit zou hebben gekregen.
En wie weet wordt er volgend jaar wel weer gebroed en krijg ik dan een kans om ze wel uit te zien vliegen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...